Tagarchief: Tweet

Ik pleeg Twitter-zelfmoord

Het regent, het is mistig en ik zit met de laptop op schoot in de woonkamer. De twitterapplicatie op mijn laptop vernieuwt elke drie seconden het beeld.

De tweets stromen als rode bloedlichaampjes de hartkamer binnen. Mijn vingers ratelen over het toetsenbord en spuwen de meest komische letter- en woordencombinaties het wereldwijde web op.

Terwijl ik mentions beantwoord, tweets retweet en geniale ingevingen omzet in tweets, denk ik na over het nut van Twitter. Over de zin van Twitter – dat gaat ongeveer op dezelfde manier als nadenken over de zin van het leven: het eindigt in het niets.

Ik maakte mijn account anderhalf jaar geleden aan uit nieuwsgierigheid. Van het volgen van BN’ers ging het naar socializen met vrienden, om te eindigen bij (verwoede?) pogingen grappig over te komen.

Hoe gaat dit verder? Lees het hele verhaal op scholieren.com, en wel hier.

Een twitterloze zomer

In mijn eerste tweet zal vast zoiets als “even kijken hoe dit werkt hoor:P” gestaan hebben, want dat staat in ieders eerste tweet. Toen was het nog nieuw, ingewikkeld en onbekend. Inmiddels kan ik aan de trilling van mijn mobiel voelen dat ik een nieuwe reactie heb en droom ik soms dat ik 10.000 volgers heb. Twitter. Je haat het of je aanbidt het. Of je weet even niet meer wat je er van moet vinden.

Ik vind twitter schitterend, leuk en grappig. De nieuwste youtube-hits, de vetste krantenkoppen, je hoort het allemaal. Je maakt er deel van uit. Twitter iets over het weer en je krijgt meteen vijf reacties, van pechvogels met onweersbuien in Italië tot aan gelukkige Scheveningse strandgangers.

Toch heb ik in de afgelopen maanden al heel wat keren boven de (onvindbare) ‘delete your twitteraccount’-knop gehangen. Ik ben de ‘kijk-eens-hoe-leuk-ik-ben’ en ‘zit-ik-alweer-bij-mijn-allerliefste-vriendjes’ en ‘IK-HAAT-JE’ en ‘Ik-love-je-<3’-tweets helemaal zat. Om nog maar te zwijgen van de ‘je hebt een DM!’-tweets.

Mijn account meteen verwijderen en het opgebouwde onbekende-mensen-netwerk gedag zeggen vond ik te rigoureus, niets meer tweeten heb ik al eens vaker geprobeerd. Tevergeefs. De perfecte oplossing is een twitterloze zomer, zodat geen enkele inbreker weet op welk Canarische eiland ik mij bevind.

De enige tweets die ik de komende weken nog verzend zijn de automatische notificaties van mijn blog, waar ik nu ineens zeeën van tijd voor heb.

Verder ben ik nog even open, vriendelijk en bereikbaar als altijd. Maar nu even niet meer via twitter. Bel me eens, of sms (06-11516606). Wie weet is dat nog wel veel gezelliger.