Een levenloos ARRIVA-boemeltje op spoor vier

Ik zit op het bankje dat staat op het perron naast spoor 4 in Leeuwarden. De Grote stationsklok geeft aan dat het vier minuten over acht is. Buiten is het donker, er hangt een beetje een pislucht op het perron en door de raampjes van de treinen om mij heen zie ik mensen met laptops en iPads van de warmte genieten. Voor mij staat het levenloze ARRIVA-boemeltje  op spoor 4. De deuren gaan niet open en er brandt nog niet één controlelampje. Volgens het spoorboekje moet het treintje over dik veertig minuten vertrekken richting Stavoren. Mijn plan is dat ik de komende veertig minuten op het bankje bij spoor vier blijf zitten.

Een meneer stapt in de trein van spoor drie – die deuren zijn natuurlijk wel open. Een mevrouw sleurt haar dochtertje de WC in – twee minuten later en vijftig cent armer sleurt ze haar zichtbaar opgeluchte dochtertje de WC weer uit. Verderop zijn wat stations winkeltjes: een AH To Go, Free Record Shop, ETOS, Bruna en een Kiosk – die dingen zijn werkelijkwaar overal.

Voor de Free Record Shop staat een rek met Cd’s die in de aanbieding zijn. Het is overwegend Marco Borsato’s hoofd dat met een etiket van €14,99 op de cd’s en posters afgedrukt staat. Dát zijn dus de mensen die nog cd’s kopen;  mensen die Marco Borsato leuk vinden.

In de Free Record Shop staat een jongen van mijn leeftijd zijn vriendinnetje te sms’en en te twitteren dat hij hoopt dat er nog iemand een Cd komt kopen voordat hij vrij is.

Naast de Free Record Shop is de ETOS waar een mevrouw van een jaar of dertig met twee vlechtjes en een roze brilletje heel enthousiast potjes shampoo staat te verkopen.

Voor de ETOS staan een man en een vrouw allebei in een kanariegeel Securitas-uniform met als uitrusting een walkietalkie en een kopje koffie het station te bewaken tegen onheil van buitenaf. De  man loopt zijn ronde langs spoor 1 en 2 en hij haalt nog twee kopjes koffie bij de kiosk.

Er komt een meneer met een rode broek naast mij op het bankje zitten.

Een mevrouw met een weekendtas loopt naar het levenloze ARRIVA-boemeltje op spoor 4 en drukt op het knopje van de deur. Die blijft dicht.

Dan, de Grote stationsklok wijst twintig voor negen aan, komt er een mevrouw met blond haar en rokje met een ARRIVA-logo het perron bij spoor 4 opgelopen. Ze haalt een sleuteltje uit haar handtas en draait daarmee de deuren open.

“Goedenavond”, zegt ze lachend.