Waarom tapas nummer 170 is
september 4th, 2011 § Geef een reactie
“Pinbonnetje mee? Nee? Succes op de fiets, hè. En kom nog eens weer!” waarna ik naar de keuken loop om twee pannenkoeken met appel, kaas en spek weg te brengen. Aan tafel zitten een meneer en mevrouw, eind vijftig, die breed grijnzen als ik de twee pannenkoeken naast hun lege koffiekopjes zet. Ze willen allebei graag nog een glaasje rode wijn bij hun pannenkoek. Een paar minuten later serveer ik ze twee glazen rode wijn, waarbij ze me vertellen dat de pannenkoeken heerlijk zijn.
Dit is geen reclame op SBS6 of de restaurants-top-50 van Nederland in het Omroep Max Magazine. Nee. Dit is mijn vakantiewerk. Ik serveer pannenkoeken; met spek, met appel, met spek én appel, met mosselen of met ijs. Eigenlijk serveer ik alle denkbare combinaties. Maar tussendoor serveer ik bitterballen en patat, een schnitzel of een pannetje mosselen. Of ik neem een bestelling op, serveer mensen hun drinken en maak een praatje.
Maar vandaag ben ik vrij en lees ik op het terras de Volkskrant. De zon schijnt. Mijn collega’s lopen over het volle terras, met pannenkoeken, dienbladen vol drinken, ijsjes, cocktails en menukaarten.
In de menukaart staan de drankjes, de cocktails, de desserts en alle denkbare combinaties met pannenkoeken. Voor al die dingen staan een nummer. De nummers van de vaak bestelde pannenkoeken en gerechten ken ik uit mijn hoofd, maar weinig nummers roepen het beeld van een champignon-kaas-spek-paprika-ui (bah) pannenkoek bij mij op.
Dat is de reden dat ik nu, op het zonnige terras, even de menukaart pak. Ik blader door de bladzijden met gerechten en probeer het nummer van een gember-kaas pannenkoek te onthouden. Dan zie ik het rijtje met ‘overige gerechten’ zoals bitterballen en tapas. En daar is iets geks.
Terwijl de rijtjes overal logica bevatten – ter illustratie: alle pannenkoeken met een combinatie waar appel in voorkomt staan bij de getallen 210 tot en met 229 – is hier de logica weg. Kwijt. Zoek. Het rijtje loopt van 133 tot en met 150, maar midden in dat rijtje staat ineens nummertje 170. Tussen de bitterballen en de bitterballengarnituur staat, als een meisje dat haar moeder kwijt is, tapas; nummer 170.
Ik zoek verder in de kaart. Nummer 171 is een boerenpannenkoek, nummer 169 iets met vis. De tapas, het hele nummer 170, lijkt uit de lucht te zijn komen vallen. Als een zwarte inktvlek die zich verspreid over de menukaart.
Misschien is de tapas wel als laatste toegevoegd en was er geen ander nummer meer beschikbaar, misschien wou het restaurant van tapas iets exclusiefs maken – daar hoort een exclusief nummer bij. Misschien dachten ze op het laatste moment nog wel O, shit. De tapas. Tsja, nummer 170 dan maar?
Het maakt ook niet uit. Tapas zal voor mij in ieder geval nooit meer hetzelfde zijn.
