Een blauwe damesfiets

De zon die niet weet dat het nog maar april is gooit zijn stralen over Nederland. In onze tuin komen bloemen uit de grond die volgens de verpakking ‘bloeien in juni’. Elektrische fietsen worden verkocht als gesmolten paaseitjes en een verdwaalde automobilist baant zich een weg tussen fietsers en skeeleraars.

Met het zweet tussen mijn kniebeschermers en vochtige haren onder mijn helm skeeler ik door ’t warme landschap. Na kilometers vol bejaarden op elektrische fietsen beland ik op een fietspad dat ooit aangelegd is als veelbelovende natuurroute, maar nu een mooie eenzame dood ligt te sterven. De top-2000-muziek klinkt klassiek door mijn oordopjes. Ik ruik zomer. Ik zie bloemen, en eenden op het water, een reiger in het riet. Ik word ingehaald door een vlinder. In de weidse omtrek is geen huis te bekennen, en niets wijst erop dat hier vaak mensen komen.

In de verte doemt een bankje op. Zo’n bankje waar nog géén graffiti, kauwgom of schroeiplek op zit. Enkel wat mos, waar wat spinnetjes op zitten. Ik laat ’t remblokje van mijn skeelers schuren over het warme asfalt en plof neer op het bankje.

Een broodje. Een slok. Een flats zonnebrand. Een nieuw liedje op de iPod. En ik wil weer verder, het warme bankje brandt onder mijn kont. Voordat ik op wil staan kijk ik nog twee keer om me heen. Geen blad dat beweegt, geen zuchtje wind. Links in de bosjes staat iets. Een fiets. Een blauwe. Een blauwe damesfiets.

Om de zadelstang hangt een geel hangslot. Op de bagagedrager staat een C1000 boodschappentas, nog net in evenwicht door twee snelbinders. Aan het stuur hangt een roze vest. Nergens is een mens te bekennen.

Het lijkt wel een foto, hoe de fiets in die bosjes staat. De blauwe stang doorkruist twee takken, bij het voorwiel staat een grote zonnebloem en een klimop valt precies in de boodschappentas.

Zo zit ik een minuut of vijf, kijkend naar de blauwe fiets, hopend op een vrouw die d’r fiets op komt halen. Een dikke ronde vrouw, of een lange dunne. Ze komt niet. Ik ga verder, en zal nooit weten van wie de blauwe damesfiets is.

En misschien is dat maar beter ook.